The Long Tail. Ένα υπερεκτιμημένο βιβλίο.
Την πρώτη φορά που διάβασα το The Long Tail το βρήκα σχετικά ενδιαφέρον, αλλά όχι τόσο ώστε να “χαθώ” στην ανάγνωσή του (αυτό το “χάσιμο”, το flow κατά την ανάγνωση ενός βιβλίου είναι το προσωπικό μου, πρώτο τεστ της αξίας του). Ήδη από τότε κάτι δεν μου “καθόταν” καλά σ’ αυτό το βιβλίο αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω τι.
Εν πάση περιπτώσει, όσο περισσότερο το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και το ματαξαναδιαβάζω (μου το θύμησε ο Παναγιώτης) τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως το βιβλίο χρωστάει περισσότερα στο γεγονός ότι ο συγγραφέας του υπήρξε αρχισυντάκτης του Wired παρά στο περιεχόμενό του αυτό καθαυτό. Το The Long Tail, imho, είναι υπερεκτιμημένο.
(Θα επανέλθω αναλυτικότερα κάποια στιγμή)
Update: Διαβάστε το The Long Tail. Η (meta)κριτική
LinkedIn
Twitter
Facebook
Pls, να επανέλθεις γιατί εγώ διαφωνώ. Εξαρτάται βέβαια, τί περίμενες να βρεις σε αυτό, αλλά εγώ το θεώρησα πολύ καλό. Θα ήθελα να ακούσω τί δεν σου έρεσε…
Πολλά βιβλία Αμερικανών συγγραφέων πάσχουν από ένα βασικό ελάττωμα: Αυτό που μπορεί να είναι ένα καλό paper (που μπορεί να φτάσει μέχρι 20 σελίδες) το κάνουμε βιβλίο (π.χ. Ανολοκλήρωτη Επανάσταση του Δερτούζου που το άφησα στη μέση).
Εγώ έμαθα για το LongTail από το άρθρο για το νόμο του Metcalfe στο IEEE/Spectrum. Μου φάνηκε όμορφη ιδέα / θεωρία. Όχι όμως κάτι για το οποίο πρέπει να γράψει και βιβλίο κανείς. Με 20 σελίδες θα ήταν μια χαρά, αλλά από την άλλη με 20 σελίδες δεν πουλάς.
@adamo: το διάβασες; Και εγώ είχα διαβάσει το σχετικό άρθρο στο WIRED, κ.λ. αλλά το βιβλίο αγκίζει αρκετά θέματα και δεν θεωρώ ότι πλατειάζει.
Βέβαια, καταλαβαίνω ότι σε άλλους αρέσει ένα βιβλίο και σε άλλου όχι. Λογικό.
@vrypan:
Όχι δεν το διάβασα. Άλλωστε πότε να προλάβω. Το άρθρο στο Spectrum είναι του Ιουλίου 2006. Μπορεί να έχεις δίκιο και να μη πλατειάζει, αλλά προς το παρόν θα μπει στο LongTail των βιβλίων που θα ήθελα να έχω (και αρκετά πίσω μάλλιστα).
@vrypan:
Θα επανέλθω το συντομότερο δυνατόν. Πάντως, κατ’ εμέ, το βιβλίο πλατειάζει (π.χ. LONG TAILS EVERYWHERE, σ. 50), επαναλαμβάνεται, επιστρέφει συνεχώς στα ίδια παραδείγματα (πράγμα που ουσιαστικά αναιρεί τον ισχυρισμό του συγγραφέα περί “long tails everywhere”), τη μια λέει “μαύρο”, την άλλη λέει “άσπρο” κ.λπ.
Επίσης, αγαπητέ vrypan, όσον αφορά στο “σε άλλους αρέσει ένα βιβλίο και σε άλλους όχι”, θα το δεχόμουν αναμφίβολα αυτό εάν μιλούσαμε, π.χ., για ένα μυθιστόρημα, αλλά θα είχα τους ενδοιασμούς μου όταν μιλάμε για ένα business book που, μάλιστα, προτείνει έναν “επαναστατικό” ισχυρισμό περί της κουλτούρας και του εμπορίου.
@adamo:
Τώρα που το σκέφτομαι αυτό περί paper και βιβλίων σαν να μου φαίνεται πως έχεις δίκιο.
Η μόνη απορία που μου μένει από όσα γράφεις, είναι τα εισαγωγικά στη λέξη επαναστατικό.
Θεωρείς ότι λέει κάτι κοινότυπο ή απλώς είναι σαχλαμάρα?
@nikos:
Θεωρείς ότι λέει κάτι κοινότυπο ή απλώς είναι σαχλαμάρα?
Χωρίς να έχω σπουδάσει οικονομικά, μπορώ να σου πως πως βρήκα την ιδέα του Long Tail όμορφη, αλλά ήταν από αυτές τις ιδέες που είναι πάντα σο μυαλό κάποιου και κάποιος άλλος την σχηματοποιεί πρώτος.
Ούτε σαχλαμάρα, ούτε κοινότυπη, ούτε επαναστατική λοιπόν.
@nikos:
Σαχλαμάρα δεν είναι σε καμία περίπτωση. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν είναι και κάτι επαναστατικό (με την ουσιαστική έννοια της λέξης) αλλά περισσότερο κάτι κοινότοπο, που πλασάρεται ως “επαναστατικό” (με την… “σουποειδή” δηλαδή έννοια της λέξης).
ΥΓ. Πότε θα επιστρέψεις στο blog σου Νίκο; Χάθηκες!
Όταν λέμε κοινότοπο τι εννοούμε?
Ότι υπήρχε πάντα σαν ιδέα? Ή μήπως εδώ και πολύ καιρό?
Γιατί αυτό ειναι αδύνατον. Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο αντιλαμβάνεται ότι αφορά σε ένα φαινόμενο που έχει ζωή το πολύ 5-6 χρόνια. Και πολύ λέω.
Πιο πριν δεν υήρχε ούτε σαν ιδέα (στο μυαλό κάποιου σύγχρονου Μαρξ) ο “εκδημοκρατισμός” αυτός του περιεχομένου και των προϊόντων.
Πως μιλάμε λοιπόν για κάτι “κοινότυπο”? Ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω…
ΥΓ: biz, κατοικοεδρεύω Nylon πλέον (όπως ήδη κατάλαβες…). Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες όμως μπορεί να ξαναζωντανέψει και το πρσωπικό μου. Ίδωμεν…
@nikos:
Σύμφωνα με το λεξικό μου “κοινότοπος = ο χαρακτηριζόμενος από έλλειψη πρωτοτυπίας”. Έτσι, δεδομένου ότι το Long Tail είναι κάτι που συμβαίνει εδώ κι αρκετά χρόνια (κι αν το μετρήσουμε με “internet time” εδώ και “αιώνες”), όπως άλλωστε επισημαίνει κι ο Anderson στην σ.13 όπου γράφει:
[...]
τότε το κοινότοπο της ιδέας γίνεται, νομίζω, φανερό. Αυτό που έκανε ο Anderson ήταν να σχηματοποιήσει, όπως λέει κι ο adamo παραπάνω, την καθημερινή πρακτική εταιρειών όπως το Amazon σε ένα framework, σε μια business theory.
Αυτό, βέβαια, δεν είναι “κακό”, αλλά δεν είναι κι επαναστατικό. Επαναστατικό θα ήταν εάν πρώτα γραφόταν το βιβλίο και μετά δημιουργούνταν εταιρείες όπως η Amazon βασισμένες στη θεωρία του Long Tail. Θα επανέλθω όμως…
Πάντως, δεν θυμάμαι να μίλησε κανείς για επανάσταση.
Λέμε απλά ότι το βιβλίο καταγράφει, σχηματοποιεί, μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ξεκάθαρα, και δίνει και ένα “τίτλο”, σε ένα νέο φαινόμενο που έγινε εφικτό μόνο -και αποκλειστικά- χάρη στην ψηφιακή εποχή.
Δηλαδή πριν το βιβλίο είχαμε συνειδητοποιήσει πολλοί ότι έρχεται “το τέλος της εποχής των hits”?
Μπορείς να μου κάνεις παραπομπή ΣΕ ΕΝΑΝ που είχε γράψει κάτι αντίστοιχο πριν εμφανιστεί το άρθρο στο Wired? Έστω και σαν υποψία…
Να πω κι ένα ακόμα για να μην το κουράζουμε.
Μπορεί να φαίνεται απλοϊκή σκέψη, αλλά με τρώει.
Εδώ ολόκληρος Seth Godin μας λέει ότι τις ιδέες του βιβλίου θα τις συζητάμε για τα επόμενα 10 χρόνια. Και προτείνει το βιβλίο σαν “Required reading”.
Οι συζητήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή στα blogs γύρω από αυτή την ιδέα είναι απίστευτες ως προς το εύρος της θεωρίας, που μπορεί να κάνει λάθος, ή ποιές άλλες προεκτάσεις μπορεί να έχει.
Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα προλάβαμε να ανακαλύψουμε ότι είναι κοινότοπες οι ιδέες του?
Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω….
Πάντως, δεν θυμάμαι να μίλησε κανείς για επανάσταση.
Εμένα, πάντως, το “The New Economics of Culture and Commerce” και το “How Endless Choice is Creating Unlimited Demand” μου φέρνει στον νου κάτι επαναστατικό.
Δηλαδή πριν το βιβλίο είχαμε συνειδητοποιήσει πολλοί ότι έρχεται “το τέλος της εποχής των hits”?
“Το τέλος της εποχής των hits” δεν φαίνεται να έρχεται στο εγγύς μέλλον και, μάλιστα, το βιβλίο βασίζεται σε “αδύναμο” data για να το ισχυριστεί αυτό…
Μπορείς να μου κάνεις παραπομπή ΣΕ ΕΝΑΝ που είχε γράψει κάτι αντίστοιχο πριν εμφανιστεί το άρθρο στο Wired? Έστω και σαν υποψία…
The Third Wave (1980)
New Rules for the New Economy (1998)
Εδώ ολόκληρος Seth Godin μας λέει ότι τις ιδέες του βιβλίου θα τις συζητάμε για τα επόμενα 10 χρόνια. Και προτείνει το βιβλίο σαν “Required reading”.
Εφόσον αυτή είναι η άποψή του πολύ κάνει.
Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα προλάβαμε να ανακαλύψουμε ότι είναι κοινότοπες οι ιδέες του?
Για να μην παρεξηγηθώ: δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ο φοβερός, καταπληκτικός, super-duper… βιβλιοκριτικός που θα κάνει το Long Tail κομμάτια! Αυτό που λέω -ως απλός αναγνώστης- είναι ότι κάτι δεν μου “κάθησε” καλά στο βιβλίο. Είναι η εντύπωση που αποκόμισα από το βιβλίο και σίγουρα άλλοι με την ίδια εντύπωση με μένα θα τα έχουν πει καλύτερα από εμένα…
Φίλε Νίκο, θα επανέλθω…
Το Τρίτο Κύμα το έχω διαβάσει πολάκις.
Καταπληκτικό βιβλίο. Υπάρχουν πολλά προχωρημένα concepts (ακόμη και για σήμερα).
Δεν υπάρχει πουθενά αυτό που συζητάμε. Πουθενά.
Για το άλλο δεν γνωρίζω…
Δεν υπάρχει πουθενά αυτό που συζητάμε. Πουθενά.
de-massification
Πρόσεξε τώρα:
- The de-massification of the media de-massifies our minds
- a de-massification of personality as well as culture
- This de-massification of the family opens many new personal options
- social do-massification is progressing rapidly elsewhere
- the de-massification of society
- what is happening is a de-massification of time
Μιλάς τώρα για μια από τις κεντρικές ιδέες του βιβλίου οι οποίες αναλύουν τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ επιπτώσεις της εξέλιξης στη διάρκεια του Τρίτου Κύματος.
Από την άλλη εγώ σoυ έχω γράψει:
Λέμε απλά ότι το βιβλίο καταγράφει, σχηματοποιεί, μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε ξεκάθαρα, και δίνει και ένα “τίτλο”, σε ένα νέο φαινόμενο που έγινε εφικτό μόνο -και αποκλειστικά- χάρη στην ψηφιακή εποχή.
Μιλάμε από τη μια για ένα βιβλίο κοινωνικής ανάλυσης της ανθρώπινης εξέλιξης, και από την άλλη για ένα επιχειρηματικό βιβλίο (με λίγες κοινωνικές προεκτάσεις), που δίνει έτοιμη τροφή για σκέψη σε όσους δραστηριοποιούνται στην ψηφιακή οικονομία (και όσους απειλούνται από αυτή).
Τώρα, αν αυτό ο βιβλίο του 1980 καθιστά κοινότοπη τη θεωρία του Long Tail, τι να πω, καθένας έχει τα μέτρα του.
Πάντως το Τρίτο Κύμα το ξαναδιάβασα πριν από 3 χρόνια. Διαβάζοντας φέτος το Long Tail, δεν μου ήρθε η λέξη κοινοτυπία. Ούτε καν μου ήρθε η σκέψη να τα συγκρίνω.
Αλλά πάλι, μπορεί να έφαγα και σότο…
Αλλά πάλι, μπορεί να έφαγα και σότο…
Τώρα, αν αυτό ο βιβλίο του 1980 καθιστά κοινότοπη τη θεωρία του Long Tail, τι να πω, καθένας έχει τα μέτρα του.,
Θα επιμείνω στο ότι αυτά που ισχυρίζεται το Long Tail δεν διαφέρουν στην ουσία από αυτά που είπε ο Toffler ήδη από το 1980…
Επίσης, δες αν θες, κι αυτό από το New Rules for the New Economy
Εν πάση περιπτώσει, σε ένα πράγμα συμφωνούμε: στο ότι διαφωνούμε. Αν και ούτε γι’ αυτό είμαι απολύτως σίγουρος (θα φανεί αφότου γράψω το review) και προκειμένου να σε καταλάβω καλύτερα θα ήθελα, εάν έχεις τον χρόνο και τη διάθεση, να μου διασαφηνίσεις επακριβώς ποιο είναι αυτό το “νέο φαινόμενο”. Με άλλα λόγια, τι επακριβώς είναι αυτό/αυτά που σε έχει ενθουσιάσει τόσο πολύ με αυτό το βιβλίο.
Είτε θες να γράψεις μια παράγραφο είτε 100, είτε θες να αφήσεις σχόλιο εδώ είτε να μου στείλεις email (bizwriter@gmail.com), είσαι καλοδεχούμενος.
@nikos, bizwriter:
(Δυστυχώς είχα γράψει ένα comment το οποίο το έφαγε η μαύρη τρύπα του WordPress. *sniff*)
Ανακαλώ από τη μνήμη μου και ξαναγράφω:
Το να ισχυρίζεται κάποιος (οποισδήποτε, όσο σπουδαίος) πως κάτι είναι required reading δε σημαίνει πως είναι κιόλας. Required reading είναι το Foundations of Databases. Ξέρεις πόσους ξέρω να το έχουν διαβάσει; Ένας (1). Και δε χρειάζεται να το αγοράσεις, η ACM το κυκλοφορεί και σε PDF.
Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα προλάβαμε να ανακαλύψουμε ότι είναι κοινότοπες οι ιδέες του?
Όχι κάθε άλλο. Απλά δεν είναι το breakthrough που το αποδίδεται από τα media hype. Εγώ θυμάμαι να έχω σχετική συζήτηση με τον καθηγητή μου περί το 1994.
ας οω και την δικη μου γνωμη.
λοιπον εγω δεν το εχω διαβασει ακομα (προηγουνται δυστυχως πολλα βιβλια). Ομως εχω διαβασει ενα αρθρακι στον Εκονομιστ για το θεμα και εχω βρει την διαπιστωση τρομερα ενδιαφερουσα.
Δεν νομιζω βεβαια οτι ειναι μια νεα διαδικασια. Η υπαρξη ολο και μεγαλυτερων ααγορων με ολο και πιο εξειδικευμενα προϊοντα ειναι μια παναρχαια διαδικασια, που λειτουργει απο τοτε που υπαρχουν πολεις.
Ενας καθηγητης μου στα αστικα οικονομικα ειχε φερει ως παραδειγμα τον χρυσο οδηγο της Βοννης και της Κολωνιας. Ο καταλογος της Κολωνιας ειναι χωρισμενος σε πολυ πιο περιεργες ειδικοτητες απο τον καταλογο της μικρης Βοννης. Οσο μεγαλωνουν οι αγορες μεγαλωνει και ο χωρος για μικρες και περιεργες ποικιλιες αγαθων.
Το Ιντερνετ φυσικα ειναι η υστατη επεκταση της αγορας. Σε μερικα αγαθα που μπορουν να πωλουνται και παραλαμβανονται απευθειας μεσω ιντερνετ, και που η ζητηση δεν διαφερει τρομερα απο χωρα σε χωρα ή γλωσσα σε γλωσσα, οπως οι πορονοταινιες, η αγορα ειναι πια νομιζω πληρως παγκοσμια. Αυτο σημαινει οτι αναμεσα στους 6 δισεκατομμυρια Earthicans υπαρχει χωρος για καθε ειδους περιθωριακη αγορα. Γιαυτο και στο πορνο νομιζω υπαρχει μια ανευ προηγουμενου εξειδικευση, ειδικα καταστηματα που πουλανε προϊοντα και ταινιες για τα πιο περιεργα φετιχ.
Αυτο το τρομερο ανοιγμα της αγοας φυσικα φερνει ολα αυτα τα καλα που μπορει να φανταστει κανεις και που αναφερει το βιβλιο αποτι καταλαβα. Ενα καλο ζουμε εδω περα νομιζω: η ελληνικη μπλογκοσφαιρα προσφερει διαβασμα που οι ελληνικες εφημεριδες ποτε δεν προσεφεραν.
Αλλα και στα καταναλωτικα προϊοντα ισχυει το ιδιο, στα βιβλια πχ. Δεν ξερω αν το βιβλιο ειναι επαναστατικο, αλλα η αλλαγη του κοσμου μας ειναι νομιζω αρκετα δραστικη για να ονομαζεται επανασταση…