Μάρκετινγκ χιονοδρομικών κέντρων

Τα τελευταία χρόνια ακούγεται πολύ και στη χώρα μας ο “χιονοδρομικός / ορεινός τουρισμός”. Χιονοδρομικά κέντρα, για παράδειγμα, ξεφυτρώνουν παντού και σε κάθε παρέα όλοι μας, υποθέτω, γνωρίζουμε και κάποιον που “πάει για σκι”.

Ποιες, όμως, είναι οι προτιμήσεις των ελλήνων επισκεπτών στα χιονοδρομικά κέντρα; Θα μπορούσε κανείς σχετικά εύκολα να περιγράψει το “τέλειο” χιονοδρομικό κέντρο: εύκολη πρόσβαση, μεγάλο πάρκινγκ, καλό φαγητό, καλές τιμές, πληθώρα δραστηριοτήτων κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, όμως, το “τέλειο” χιονοδρομικό κέντρο δεν μπορεί να το προσφέρει κανείς διότι το κόστος του -και άρα οι τιμές του- θα ήταν πολύ υψηλές και λίγοι θα ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να το επισκέπτονται ώστε να είναι βιώσιμο ως επιχείρηση. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που μπορεί να κάνει το κάθε χιονοδρομικό κέντρο είναι να επιλέξει ένα συγκεκριμένο target group και να διαφοροποιηθεί ανάλογα σε σχέση με τον ανταγωνισμό.

Οι προτιμήσεις των ελλήνων επισκεπτών χιονοδρομικών κέντρων διερευνώνται σε σχετική έρευνα με τον τίτλο Measuring customer preferences in the winter sports market: The case of Greece [abstract -html, full text -pdf] η οποία δημοσιεύθηκε στο Journal of Targeting, Measurement and Analysis for Marketing.

Όπως αναφέρεται στο Conclusions της έρευνας:

The results have shown that visitors most value easy access to the resort, and the price of lifts and lunch, and place less value on the organisational and morphological aspects.

Όπου “organisational and morphological aspects” = “expedient service (lifts, rental and catering),”, “diversity in sports (skiing, langlauf, snowboards and others), “diversity in courses (steep, gentle)”.

Ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως το 33% των συμμετεχόντων στην έρευνα δήλωσε ότι δεν έχει προσωπικό εισόδημα ενώ το 14.5% δήλωσε πως το προσωπικό του εισόδημα ανέρχεται έως τα €500 με το προκύπτον αθροιστικό ποσοστό να ανέρχεται στο 47.9%

Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως το 28.1% των επισκεπτών δήλωσαν ως επάγγελμα “University/College student” ενώ μαζί με την απάντηση “Private sector employee” (18.4%), “Other” (4.0%), “Unemployed” (2.8%) και “Unskilled worker” (2.4%) το αθροιστικό ποσοστό που προκύπτει είναι της τάξεως του 55.5%

Εκτυπώστε αυτό το κείμενοΕκτυπώστε αυτό το άρθρο

26/12/2006

5 σχόλια

Κατηγορία: General Marketing

    • Geo
    • December 26th, 2006

    ωραίο άρθρο! εγώ πάντως επιλέγω χιονοδρομικό με κριτήριο τα “organisational and morphological aspects”. Βtw το καιμάκ τσαλάν είναι ανοιχτό, το επισκέφτηκα σήμερα, και αν εξαιρέσουμε την πολυκοσμία, ήταν υπέροχα.

  1. Τα στατιστικά στοιχεία που δίνεις είναι πολύ ενδιαφέρωντα! Θα ήθελα να ακούσω μια ανάλυση. Πιστεύεις ότι μπορούν να προκύψουν κάποια αξιόλογα συμπεράσματα από αυτά?

    Εγώ φέτος, αν όλα πάνε καλά, θα έχω την τύχει να ξαναεπισκεφθώ το Grindelwald! Το Φαλακρό φυσικά θα το επισκεφθώ σύντομα!

    Για μένα μετράει η γρήγορη πρόσβαση, οι καλές τιμές, η εξυπηρέτηση.. και τώρα σιγά σιγά, και οι πίστες. Αν σε ένα χιονοδρομικό δεν έχει καλές πίστες, δεν θέλω να πάω.

  2. Atma, προφανώς αναφέρεσαι στις δύο τελευταίες παραγράφους του post. Υπάρχουν πολλά ακόμη περιγραφικά στατιστικά (descriptive statistics) στοιχεία των επισκεπτών χιονοδρομικών κέντρων όπως μπορείς να δεις στον Πίνακα 3 στην σελίδα 134 της έρευνας ενώ τα συμπεράσματα μπορείς να τα βρεις στην σελίδα 139. [study full text.pdf]

    Δεδομένου, πάντως, ότι τα στοιχεία αυτά είναι περιγραφικά δεν μπορούν να βγουν (στατιστικώς ορθά) συμπεράσματα για το σύνολο του πληθυσμού των επισκεπτών χιονοδρομικών κέντρων. Μπορούν να βγουν (περιγραφικά) συμπεράσματα μόνο για τον πληθυσμό της συγκεκριμένης έρευνας.

    Εν πάση περιπτώσει, ανέφερα τα συγκεκριμένα στατιστικά στο post διότι θα περίμενα όσοι επισκέπτονται τα χιονοδρομικά κέντρα να έχουν κάποιο σεβαστό προσωπικό εισόδημα ή τουλάχιστον να μην είναι μηδενικό. Επίσης, θα περίμενα να ανήκουν σε υψηλότερες οικονοιμικοκοινωνικές τάξεις. Προφανώς οι προσδοκίες μου ήταν λανθασμένες -σύμφωνα με την συγκεκριμένη έρευνα πάντοτε. ;-)

  3. Από την εμπειρία μου στο τοπικό χιονοδρομικό, μπορώ να πω ότι πάρα πολλοί από αυτούς που συναντάς πάνω στο βουνό, είναι από τα γύρω χωριά. Μερικά από αυτά απαρτίζονται, σχεδόν αποκλειστικά, από αγρότες και κτηνοτρόφους. Αυτοί επειδή είναι κοντά στο βουνό, κι έχουν πιο άμεση πρόσβαση μαθαίνουν σκι από μικρές ηλικίες. Επίσης, έχουν οικονομικές ευκολίες, σχεδόν κανένας κάτοικος Βόλακα ή Ξηροποτάμου δεν πληρώνει ski-pass! Αυτό συμβαίνει γιατί αυτοί που δουλεύουν εκεί, είναι γνωστοί τους. Δύσκολα θα πάει ένας Δραμινός να δουλέψει στο Φαλακρό, ένας Βολακιότης έχει το 1/3 της διαδρομής να κάνει για να φτάσει στην κορυφή του βουνού..

    Αυτές οι συνθήκες πολλαπλασιασμένες, φαντάζομαι, διαστρέφουν το αποτέλεσμα. Μια settimana bianca, όπως την αποκαλούν οι Ιταλοί, κοστίζει πολύ, υπολόγισε κοντά στα 1.500 ευρώ/άτομο για 7 μέρες σε Ιταλία/Ελβετία/Αυστρία/Γαλλία. Αν αναλογιστούμε ότι ο βασικός μισθός στην Ελλάδα αφήνει, περίπου, 650 ευρώ στον εργαζόμενο, οι τιμή τέτοιων διακοπών είναι μάλλον απογορευτική.

    Αλλά και σαν σπορ, δεν είναι φθηνό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ξέρουμε αν αυτοί που δήλωσαν τόσο χαμηλό εισόδημα, ζουν μόνοι ή με τους γονείς τους, αν έχουν άλλα καθημερίνα έξοδα ή καλύπτονται από τρίτους κτλ.

    Απίθανο το βρίσκω με 500 ευρώ/μήνα κάποιος να πάει στον Παρνασσό.

    Καλή χρόνια! :-)

  4. Ωραίο το άρθρο αλλά έτσι όπως έχουμε κουνήσει το περιβάλλον στο μέλλον θα επιλέγουμε χιονοδρομικό κέντρο με βάση του που έχει χιόνι… Γιατί φέτος δεν είδα σπουδαία πράγματα ακόμα.. βιάζομαι; μπα…

  1. No trackbacks yet.