Φίλτατε Bizwriter

κατά πρώτον είμαι “ο” gm2263. xaxaxa…

Κατά δεύτερον, επειδή είμαι σχετικός με τη θεωρία, όπως από ό,τι βλέπω είσαι κι εσύ, δε θέλω να ανοίξω μεγάλη κουβέντα τώρα γιατί είναι βράδυ και θα κλείσω το διαόλι (τον υπολογιστή) σε λίγο.

Να επισημάνω ότι συμφωνώ απόλυτα με τα σχόλιά σου όπως και του aerozol σχετικά με το θέμα ειδικά των τραπεζικών διαφημίσεων στην Ελλάδα. Έλλειψη φαντασίας, έλλειψη σεβασμού -στα μούτρα του του πετάνε την περιφρόνηση, σκέψου μόνο τη διαφήμιση για το Bonus της Αlpha Bank, ή το σκύλο που έκανε το κομοδίνο στην διαφήμιση στα στεγαστικά της τράπεζας Πειραιώς αν την έχεις δει ή ακόμα τον Μπάμπη τον πονηρό Έλληνα που βρίσκει το κατάλληλο στεγαστικό με τη μαγκιά και την πονηριά του την οποία ζητάει να μοιραστούμε κι εμείς με το να ακολουθήσουμε τις επιλογές του.

Έτσι, οι δανειολήπτες τελικά μόνο φυσιολογικοί άνθρωποι πολλές φορές δεν είναι, όλοι πονηροί ή/ και κακομοίρηδες ενώ τα στελέχη με το ρομποτικό χαμόγελο (πωλήσεις!!! πωλήσεις!!!) συμπεριφέρονται όπως λέει ο aerozol.

Το κεφάλαιο των ελληνικών διαφημίσεων ή μάλλον για να το πω καλύτερα των διαφημίσεων που “παίζονται” στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια θέλει ενδελεχή παρουσίαση και εκτενή ανάλυση που δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ πέρα. Δυστυχώς, πολλές διαφημίσεις μάς αποπνέουν κόμπλεξ και ραγιαδισμό ή αλαζονεία ταυτόχρονα. Είναι αποτέλεσμα τμηματοποίησης αυτό ή στερεότυπου wild guessing? Δεν είναι ο κανόνας αλλά είναι χαρακτηριστικές. Αυτές των δανείων δυστυχώς ανήκουν εν πολλοίς σε αυτή την κατηγορία. Σέβομαι-το έχω γράψει- τα πανικόβλητα στελέχη που τις δημιουργούν και την εργασία τους. Δυστυχώς όμως, το τελικό αποτέλεσμα είναι κατά τη γνώμη μου απογοητευτικό.

Φίλε Σάκη, αντί άλλου σχολίου επιλέγω να γράψω μέσα σε λίγες γραμμές μια μικρή παλιά ιστορία καταγεγραμμένη ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Έχουν πέρασει ήδη αρκετά χρόνια -εκεί, τέλη του ΄89… Λόγω ρεπορτάζ βρέθηκα στο γραφείο ενός διοικητή μιας μεγάλης ελληνικής τράπεζας που τότε ετοίμαζε τα πλάνα της για να ξανοιχθεί -όσο επέτρεπαν οι τότε ασφυκτικές ρυθμίσεις της Τραπέζης της Ελλάδος- στον ωκεανό της χρηματοδότησης της καταναλωτικής και στεγαστικής πίστης. Φιλόδοξα σχέδια, ο ενθουσιασμός του διοικητή …ξεχείλιζε και ο υποφαινόμενος προσπαθούσε να μην παρασυρθεί και να συγκρατήσει όλα όσα ο ίδιος ως απλός χρήστης τραπεζικών υπηρεσιών και προϊόντων θα αξιολογούσε ως σημαντικά για να μεταφερθούν στο χαρτί την επομένη. Σε κάποια στιγμή ο διοικητής μέσα στον ενθουσιασμό του -ο διορισμός στη θέση του ήταν σχετικά πρόσφατος- θριαμβολογούσε για την “δουλειά” που είχε κάνει η διαφημιστική εταιρεία για την προβολή και προώθηση της νέας εικόνας της τράπεζας. “Τέτοια δουλειά δεν έχει ξαναγίνει” έλεγε και ξανάλεγε. “Θα δείς…”. Με τά πολλά που άκουσα όταν τέλειωσε η συνάντηση και βγήκα στο δρόμο επέλεξα να περπατήσω. Και πρέπει να περπάτησα αρκετά … μέχρι τη στιγμή που το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια φρεσκοβαλμένη αφίσα μεγάλων διαστάσεων (outdoor διαφήμιση). Η διαφήμιση του Κου διοικητή !!! Κάθησα και την κοίταζα. ‘Οντως, φοβερή δουλειά για το νέο τύπο απορρυπαντικού!!! Τράπεζα πάντως δεν θύμιζε σε καμμια περίπτωση… Και η καμπάνια πήγε άπατη (δικαίως).

Αγαπητέ bizwriter, με τιμά η προσοχή που έδωσες στο κείμενό μου. Και με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη που μπορεί να σχηματίζεις ως επαγγελματίας του χώρου. Δεν μου είναι άγνωστα αυτά που αναφέρει και ο gm2263 και, σε μεγάλο βαθμό, συμφωνώ.
Νιώθω, πάντως, πως όταν σταματά το επιχειρηματικό jargon, όταν οι παρουσιάσεις και οι αναλύσεις τελειώνουν, όταν πάψει κανείς να τα βλέπει εκ των έσω και κάνει ένα βήμα πίσω να τα δει εκ του μακρόθεν, τα πράγματα μοιάζουν φτηνά και θλιβερά. Οι τράπεζες (αλλά και διάφοροι διαφημιζόμενοι) έχουν τα δίκια τους, οι διαφημιστές και οι μαρκετίστες τα δικά τους. Η συνολική εικόνα, πάντως, δίνει συχνά την αίσθηση ανθρώπων που θεωρούν τους πελάτες τους ανόητους. Το πιο θλιβερό είναι πως –αν σκεφτούμε τα τραπεζικά δεδομένα στην Ελλάδα και την αυξανόμενη υπερχρέωση- μπορεί να έχουν και δίκιο, μπορεί να είμαστε ανόητοι.
Ξέρω πως ίσως να υπεραπλουστεύω τα πράγματα (και δεν αξίωσα πως έκανα καμιά πλήρη ανάλυση!) αλλά μου μένει συχνά-πυκνά η δυσάρεστη γεύση «κουστουμάτων που απευθύνονται σε λούμπεν». Όχι μόνο στην περίπτωση τραπεζικών προϊόντων. Εστιάστηκα σ’αυτά (και όχι στην αντίστοιχη εικόνα των διαφημίσεων της κινητής τηλεφωνίας, ας πούμε) γιατί οι κοινωνικές τους προεκτάσεις μπορούν να είναι τραγικές.
Με εκτίμηση, aerosol (γένους αρσενικού, στην πραγματικότητα)

Αγαπητέ bizwriter, με τιμά η προσοχή που έδωσες στο κείμενό μου. Και με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη που μπορεί να σχηματίζεις ως επαγγελματίας του χώρου.

‘Ντάξει τώρα, ακούς εκεί “με τιμά”! Υπερβάλλεις φίλε aerosol.

Btw, επειδή κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα, να σου πω ότι δεν είμαι επαγγελματίας του μάρκετινγκ. Ακούς εκεί! Μου θύμισες τώρα το βιβλίο “Μην πείτε στη μαμά μου ότι δουλεύω στη διαφήμιση, νομίζει ότι είμαι πιανίστας σε μπορντέλο”.

Σοβαρά τώρα, είμαι χομπίστας του μάρκετινγκ, όχι επαγγελματίας. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια πάντως.

Με ένα αρκετά εξειδικευμένο blog, άφθονα άρθρα και βιβλιάκι σχετικό προς πώληση, ε, φίλε bizwriter, you sure do look like a pro to me!
Άσε που χάρηκα: ανακάλυψαν τη μεγαλοφυία μου οι κορυφές του χώρου, η δόξα, τα χρήματα και το oscar με περιμένουν, μπορεί να τσιμπήσω και κανένα Μεγαλόσταυρο να τον κάνω κορνίζα… [και τότε ήρθε η απογοήτευση]
Οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες! Παίρνω τα καλά μου λόγια και φεύγω

@aerosol

Υπάρχουν σήμερα επαγγελματίες μαρκετίσες στην Ελλάδα; Πολύ λίγοι, κρίμα δηλαδή που σπουδάσαμε, το 90% πωλητές γίνονται ή πανε σε άσχετες δουλειές. Το ίδιο και με οικονομολογους, H.R. practioners κτλπ κτλπ.