Γιατί παραιτήθηκε η Jane;
Το όνειρο κάθε εργοδότη είναι να έχει εργαζόμενους Α’ ποιότητας: ανθρώπους έξυπνους, παραγωγικούς, αποδοτικούς κι αποτελεσματικούς. Πολλές φορές, όμως, ακριβώς αυτούς τους ανθρώπους που χρειάζεται περισσότερο, τους χάνει. Παραιτούνται. Κι ο λόγος δεν είναι ότι δεν πληρώνονται καλά.
Στο Harvard Business Review (Σεπτέμβριος 2006, σ. 105-112) φιλοξενείται ένα άρθρο του Steven Berglas με τίτλο “How to Keep A Players Productive” (abstract), το οποίο αναφέρεται στις αιτίες που ωθούν τους εργαζόμενους – αστέρια σε παραίτηση. Γράφει ο Berglas:
After graduating from Harvard Business School with highest honors, Jane rapidly moved up the corporate ladder at a large advertising firm, racking up promotions and responsibilities along the way. By the time she became the company’s creative director, she was, in everyone’s estimation, an A player–one of the organization’s most gifted and productive employees.
Ωστόσο, η Jane παραιτήθηκε. Όχι, όμως, γιατί δεν αμειβόταν καλά ούτε γιατί δεν της άρεσε η δουλειά της…
But although she received an extraordinarily generous pay package and had what some people considered to be one of the most stimulating jobs in the company, Jane felt underappreciated and was talking to headhunters. Eventually, she was lured away to a competing company that, by her own admission, offered less challenging work. Both Jane and the advertising firm she left behind lost out.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, άνθρωποι σαν την Jane έχουν εξόχως αναπτυγμένη την ανάγκη για αναγνώριση κι όταν αυτή δεν ικανοποιείται από τους ανωτέρους τους στον βαθμό που (οι ίδιοι πιστεύουν πως) πρέπει, τότε οδηγούνται σε burnout με ό,τι αρνητικές συνέπειες έχει αυτό για τους ίδιους αλλά και για την εταιρεία που εργάζονται.
Ο Berglas αναλύει, με ψυχολογικούς όρους, την προσωπικότητα αυτών των ανθρώπων, τους οποίους θεωρεί ιδιαιτέρως ανασφαλείς* και δίνει τις παρακάτω συμβουλές:
1. Praise personally, praise often.
2. Set clear boundaries.
3. Make them play nice.
*Ίσως ακούγεται περίεργο οι A Players να είναι ανασφαλείς… Ωστόσο, είναι ενδεικτική η παρακάτω δήλωση του Ron Daniel, πρώην managing director της διάσημης εταιρείας συμβούλων McKinsey & Company:
The real competition out there isn’t for clients, it’s for people. And we look to hire people who are first, very smart; second, insecure and thus driven by their insecurity; and third, competitive.
Απόψεις γι’ αυτό το post σε άλλα blogs
LinkedIn
Twitter
Facebook
Players my ass. Όποιος είναι player τραβάει το δικό του δρόμο και δεν δουλεύει για άλλους.
By the way τι σχέση έχει το Harvard με το Creative Director; Σα να λέμε πως απόφοιτος σχολής καλών τεχνών προσλήφθηκε ως διευθυντής νοσοκομείου.
Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις και συμφωνώ εν μέρει. Ωστόσο, όπως και να το κάνουμε, εκ των πραγμάτων πάντοτε οι περισσότεροι (players και μη-players) θα δουλεύουν για άλλους.
Αυτό δεν το κατάλαβα πάντως. Τι εννοείς;
akoma mia apodixi gia to oti ta lefta den agorazun ta panta. ameibotan kala, so what ;-p
Έχει το Harvard σπουδές καλλιτεχνικού αντικειμένου; Για να δουλέψει κάποιος creative director πρέπει να έχει καλλιτεχνική φλέβα, όχι απλά να έχει βγάλει ένα κάποιο πανεπιστήμιο.
Ωραίον άρθρον!
Αγαπητέ alitovios,
συμφωνω με την θέσιν σας! Αμάν, με την υπαλληλίαν! Τί όνειρο και τούτο!!!
Αγαπητέ keimgreek,
αμοιβόταν καλώς δια τούτον και είχεν την άνεσιν της επιλογής…. Το φτηνόν δυναμικόν – το οριακώς επιβιώνων – είναι το κατ’ εξοχήν εγκλωβισμένον, θαρρω!
Αν δεν κάνω λάθος, έχει σχολή design και, φυσικά, business. Εν πάση περιπτώσει, οι creative director, από ό,τι έχω δει, έχουν σπουδές σε διάφορα, συνήθως άσχετα με το design, γνωστικά αντικείμενα. Αν έχεις την καλλιτεχνική φλέβα μπορεί να σπουδάσεις νομική, π.χ., και να γίνεις τελικώς creative.
Και πολύ καλά θαρρείτε, αγαπητέ! Έτσι ακριβώς.
Έκανα λάθος. Το Harvard έχει όντως καλλιτεχνικό τμήμα.
η άποψη που περνάει από το ποστ μου θύμησε έντονα σκηνές από ντίβες του καλλιτεχνικού χώρου που ‘θέλουν να το ακούνε’ . Καλή η εναλλακτική οπτική χωρις να με βρίσκει απολύτως σύμφωνη για την σημαντικότητά της.
Δεν είναι τόσο η ανάγκη αναγνωρισης, όσο η ανάγκη ελευθερίας. Ενας ικανός άνθρωπος δεν ανέχεται οποιαδήποτε δέσμευση. Διαθέτομεν πείραν..:-Ρ
Μια φορά που πήγα να εργαστώ ως υπαλληλος, χάρηκα πολύ όταν, παραιτούμενη, πέταξα στα μούτρα του “αφεντικού” το μισθό μου! Ο λόγος της παραίτησης; Με εμπόδιζε να κάνω τη δουλειά που γνώριζα καλά και είχα σπουδάσει και επενέβαινε διαρκώς αν και δεν είχε ιδέα, ενώ τελικά καταλάβαινε το λάθος του. Ε, είχα πάει εκεί για να εργαστώ και όχι για να του κάνω φροντιστήριο. Φυσικά και δεν ξαναζήτησα μισθωτή εργασία.
1. Praise personally, praise often.
Όλα τα λεφτά.
Α-κρι-βώς!
Με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα λόγω ανεργίας η Jane το σκέφτεται 2πλά-3πλα πριν φύγει. Όπως και να έχει το πρόβλημα υφίσταται και σε μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις όπου το “Praise personally, praise often” σπανίζει γιατί πολλά αφεντικά και προϊστάμενοι έχουν ψηλό “εγώ” για να “πέσουν χαμηλά” για να το κάνουν. Επίσης το “set clear boundaries” είναι κάτι ασαφές εφόσον στη χώρα μας όλοι τα κάνουν όλα. Και αυτό ισχύει σε κάθε σκαλί της ιεραρχίας.
αρχικα επειδη ημουν για χρονια συνδρομιτης στο HBR, πιστευω οπως και σε πολλα μεταπτυχιακα οτι νομιζουν οτι ολοι και καλα ειμαστε CEO kai γαμαουα….
Μετά….απο ενα σημειο και μετα βαριεσαι και θες την αλλαγή. υπαρχει και το burnout.
@bizwriter:
Ήξερα πως θα σου άρεσε το λογοπαίγνιο.
@Unique Fish:
Με τη διαφορά ότι στην Ελλάδα λόγω ανεργίας η Jane το σκέφτεται 2πλά-3πλα πριν φύγει. Όπως και να έχει το πρόβλημα υφίσταται και σε μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις όπου το “Praise personally, praise often” σπανίζει γιατί πολλά αφεντικά και προϊστάμενοι έχουν ψηλό “εγώ” για να “πέσουν χαμηλά” για να το κάνουν.
Μόλις περιέγραψες ένα από τα προβλήματα της μεγαλύτερης επιχείρησης στην Ελλάδα.
@chris m.:
απο ενα σημειο και μετα βαριεσαι και θες την αλλαγή. υπαρχει και το burnout.
Υπάρχει τρόπος να αποφύγεις το burnout και τη βαρεμάρα. Αρκεί να ενδιαφέρεται ο προϊστάμενος / τμηματάρχης διευθυντής για αυτό. 10+ χρόνια πριν δίαβασα αυτό: “The biggest issue facing staffing levels is staff burnout. It is a problem that if staff are continually placed under stress by being on 24 hour callout, and working long hours on complex incidents, their mental and physical health may begin to suffer. It is highly recommended that to operate on a 24 hour callout basis, a minimum of three full time staff are required.
Staff should be rotated through the high stress positions, and when they are rostered off, they should be given the opportunity to pursue other less stressful activities such as tool and course development. However, staff should always be available to assist when the emergency load becomes excessive. “ (ref)
Είχα προϊστάμενο που με οδήγησε στο burnout και αργότερα αλλού άλλον που με προστάτευσε (τώρα οι συνθήκες -και όχι ο άμεσος προϊστάμενος- με ξαναοδηγάνε στο dark side).
και εγω ειμαι burnout αλλα βγαζω λεφτα απο αυτο, τι νακανω..ψαχνω και για δουλεια και τζιφος..ζηταω πολλα ή πεφτω σε μαλακια (και καλα να ειμαι με ΤΕΒΕ.). και το θεμα ειναι οτι το εξηγω αλλα τιποτα….
απο την αλλη πολλες επιχειρησεις νομιζουν οτι εχουν να κανουν με μηχανακια και οχι με ανθρωπους.
να σου πω κατι…δεν γουσταρω να χασω την κοινωνικη μου ζωη, να μην πολιτευομαι, την συνδικαλιστικη μου δραση και οτι αλλο για να λεγομαι και καλα στελεχος και για 2-3000 ευρω να εξαγορασουν την ελευθερια μου, γιατι αυτοι σκλαβοι ειναι κ οχι εργαζομενοι
και εγω ειμαι burnout αλλα βγαζω λεφτα απο αυτο,
Τα περισσότερα λεφτά είναι πολλές φορές παγίδα γιατί είναι δυσανάλογα του κόπου που πρέπει να καταβάλλεις. Ένας φίλος μου είπε πως:
Οπότε φτάνουμε στο σημείο που γράφεις και “2-3000 ευρω να εξαγορασουν την ελευθερια μου”. Γι’αυτό και τελικά όπως έγραψα παραπάνω όλα τα λεφτά είναι το “Praise personally, praise often.”. Γιατί τη μάλλινη καραμέλα που τη λένε praise, αν σταματήσεις να θέλεις να είσαι εργαζόμενος μπορείς να την εξαργυρώσεις καλύτερα από τα 100 ευρώ αύξηση που θα πάρεις (και που χάνεται σαν καπνός).
γράφε:
The biggest issue facing staffing levels is staff burnout. It is a problem that if staff are continually placed under stress by being on 24 hour callout, and working long hours on complex incidents, their mental and physical health may begin to suffer. It is highly recommended that to operate on a 24 hour callout basis, a minimum of three full time staff are required.
οσο και (p)raise να σε κάνουν η ποιότητα ζωής δεν αλλάζει με τίποτα. Το θέμα εργασίας το συζητάνε καλά και οι g700 αρο μπλογκ τους. Λύση ειναι και οι work life balance πολιτικές.
Δύο πράγματα ωθούν την παραγωγικότητα ενός ευφυούς και ικανού συνεργάτη. Η οικονομική επιβράβευση και η κοινωνική-επαγγελματική καταξίωση. Και στα δύο η δυναμική της Αναγνώρισης υπερτερεί όλων των υπολοίπων αναγκών του ανθρώπου υποσκελίζοντας κάθε άλλη δημιουργική τάση. (INMHO)
δηλαδή το εργασικό κλίμα και η ποιότητα ζωής δεν παίζουν ρόλο; Για μενα παιζουν πιο σημαντικο ρολο απο την καταξίωση. Καλύτερα υπαλληλακος 9-5 παρά μεγαλοστελέχος 24/7. Γνωστος μου στο κεμπεκ σε πολευθνικη ειναι καθε μερα στις 5 το απογευμα για φαι με την οικογενεία του. ΤΙ το πιο ωραιο για ενα ανθρωπο; αυτο ειναι κ το νοημα της εργασιας, σου προσφερω γνωσεις και ικανοτητες για 8 ωρες την ημερα, τις υπολοιπες τις εχω για μενα.
@chris m.:
δηλαδή το εργασικό κλίμα
Η δυναμικλη της αναγνώρισης που γράφει και ο Vouts διαμορφώνει το εργασιακό κλίμα.
και η ποιότητα ζωής δεν παίζουν ρόλο;
Φυσικά και παίζει ρόλο, αλλά: Για περίπου ένα χρόνο το εργασιακό μου κλίμα ήταν άσχημο. Γύριζα σπίτι στις 5 για φαΐ με την οικογένειά μου, αλλά τώρα που γυρίζω πιο αργά (αλλά το εργασιακό κλίμα είναι καλύτερο) νομίζω πως είναι καλύτερα. Γιατί γυρίζω χαρούμενος σπίτι μου.
Ελπιζω να μην γινεις οπως μια γνωστη που δεν πηγε ποτε στην απονομη του πτυχιου της κορης της γιατι δουλευε ή που ειναι στα 40 και δεν εχουν οικογενεια (η επιχειρηση ειναι η οικογενεια μου οπως λενε οι ιαπωνες).
@chris m.:
Το Δημόσιο δε θα μπορούσε να είναι η οικογένειά μου, right?
δεν σου λεω να κολοβαρας αλλα η επιχειρηση μην γινει εμποδιο στην ποιοτητα ζωης και γενικα σε οτι μας ευχαριστει και φυσικα στην οικογενεια, ξερεις ποσοι εχουν παρει διαζυγιο λογω της ρίξης των ισοροπιών μεταξύ ζωής και οικογένειας;
Απλως αναφέρω ότι το 8ωρο ειναι αποτελεσμα πολλων εργατικων αγωνων και πρεπει να το σεβονται οι επιχειρησεις αλλιως προκαλουν τα εργατικα μας κεκτιμενα και επηρεαζουν αρνητικα τους κοινωνικους ιστους, ειδικα οταν ειναι για μισθους κατω των 1000€
Οι οικογενειακές υποχρεώσεις όταν έχεις 3 παιδιά σε κάνουν να σκεφτείς πάρα πολλές φορές πριν αρνηθείς μια δουλειά. Μήπως έχετε υπόψιν σας πρόσφατες έρευνες για το πόσο κοστίζει σε μια εταιρεία να χάσει ένα ικανό στέλεχος?
Δεν έχω κάτι τέτοιο υπόψιν μου δυστυχώς.