Όταν σε πλησιάζουν οι σεκιούριτι να τους λες να σου αδειάζουν τη γωνιά. Δεν έχουν καμία, μα απολύτως καμία, δικαιοδοσία απέναντι σε σένα, εμένα και όλους. Είναι απλοί πολίτες που φόρεσαν αποκριάτικα. Δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα, ακόμη και να σου πιάσουν κουβέντα, κάνουν απλώς κατάχρηση της άγνοιάς μας περί της έννοιας της εξουσίας. Αν σ’ ενοχλήσει κανείς απ’ αυτούς, απλώς φώναξε την αστυνομία να τον μπουζουριάσει…

Λοιπόν δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου!!

Το πρόβλημα όμως ξέρεις που έιναι;; Στα μισθα!!!

Όχι μονο των πωλητών (δεν είναι πωλητές, είναι παιδιά που γεμίζουν τα ράφια) αλλά και τον μάνατζερς (δεν είναι μανατζερς, ειναι παιδιά που ελέγχουν τα παιδιά που γεμίζουν τα ράφια)

Οι περισσότερες ελληνικές εταιρείες που πουλάνε μη-μοναδικά προϊόντα (ηλεκτρονικά, βιβλία, ρούχα κ.ο.κ) ή έχουν μαύρα μεσάνυχτα στο θέμα “υπηρεσίες” ή δεν παρέχουν pre και after sales υπηρεσίες απο επιλογή.

Για το 2ο φταίει και ο κακός καταναλωτισμός. Δηλαδή η αγορά προϊόντων που είναι φαινομενικά φθηνότερα. Η έλλειψη υπηρεσιών κάνει το προϊόν να στοιχίζει περισσότερο στην τελική αλλά αυτό οι περισσότεροι το προσπερνούν. Τρανταχτό παράδειγμα τα φτηνά dvd players που πουλάνε τα supermarket σαν πορτοκάλια τα οποία μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους χαλάνε και οι εισαγωγείς τους δεν παρέχουν service επιδιόρθωσης.

Το πρόβλημα όμως ξέρεις που έιναι;; Στα μισθα!!!

Όπερ μου φαίρνει στο μυαλό αυτό.

Τρανταχτό παράδειγμα τα φτηνά dvd players που πουλάνε τα supermarket σαν πορτοκάλια τα οποία μετά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους χαλάνε και οι εισαγωγείς τους δεν παρέχουν service επιδιόρθωσης.

Από την άλλη πλευρά, καλύτερα να αγοράσεις ένα πολύ φθηνό dvd player κι αν αντέξει έναν χρόνο τα έχει βγάλει τα λεφτά του. Γιατί να το επιδιορθώσεις, εφόσον μπορείς να αγοράσεις, με λιγότερα χρήματα από ό,τι θα σου κόστιζε το service, ένα καινούργιο;

Αν το φτηνό dvd player είχε το 1/5 ή το 1/4 της τιμής του κανονικού τότε ναι – συμφέρει η αγορά καινούργιου και ας είναι μηδενικό το service (και η εγγύηση ). Συνήθως οι τιμές τους είναι στο 1/1,5 ή στο 1/2 του επώνυμου.

Το καλό service το αναγνωρίζεις και ανεβάζει το brand value μέσα σου. Θυμάμαι παλαιότερα που είχαν πρωτοεμφανιστεί τα dvd-r είχα αγοράσει ένα PLEXTOR. Πάνω από 100.000 δρχ τότε. Όταν παρουσίασε πρόβλημα έπρεπε να το διορθώσω καθώς το κόστος να αγοράσω καινούργιο ήταν ακόμα πολύ υψηλό.Επικοινώνησα λοιπόν με την εταιρία και μου είπαν να το στείλω στο Βέλγιο με courier με δικά τους έξοδα! Δε πλήρωσα δραχμή και είχα το dvd-r μου πίσω εντός δέκα ημερών διορθωμένο! Όταν λοιπόν εκείνη την περίοδο μου είπε ένας φίλος μου ότι του χάλασε το SONY dvd-r που είχε αγοράσει πριν ένα μήνα και γνωρίζοντας το κακό service της SONY στην Ελλάδα ήμουν σίγουρος ότι οι 20.000 δρχ που είχα δώσει παραπάνω μάλλον μου είχαν επιστραφεί με το παραπάνω.

Επίσης πρέπει να πω πως στις αγορές μας πρέπει να επενδύουμε κι όχι να ξοδεύουμε. Ξέρω ότι το ROADSTAR mp3 player που έβαλε γνωστός μου στο αυτοκινητό του ήταν πολύ φθηνό γι’αυτά που πρόσφερε, όπως πχ USB. Ξέρω όμως επίσης πως μέσα στους 10 πρώτους μήνες δε μπορούσε να αλλάξει σταθμό και αρνούνταν τα αναπαράγει την πλειοψηφία των cd.

Για το άρθρο θα συμφωνήσω και γω απόλυτα.
Αλλά βασικός παράγοντας για να αλλάξει κάτι είναι και η δική μας συμπεριφορά. Αφήνουμε το προιόν όπως είναι μπροστα στο ταμείο. Δεν λέω ότι εγω θα το έκανα στην δική σου θέση και ειδικά παραμονές διακοπών, αλλά έτσι πρέπει.
Αλλά σίγουρα δεν επισκέπτομαι μαγαζί που δεν έχει καλή εξυπηρέτηση.

@highfidleityshow.
το roadstar mp3 που έχω βάλει και γω στο αμάξι εδώ και ένα χρόνο με 90€ δουλεύει χωρίς το παραμικρό πρόβλημα σε καθημερινή βάση και ειδικά τα κομμάτια που ακούγονται με memcard, ακουγονται μακράν καλύτερα και απο cd και από usb.
Κατα τα άλλα και εγώ παίρνω μόνο επώνυμα, αλλά το εν λόγω ραδιοφωνο εκείνη την εποχή ήταν σε αρκετά χαμηλότερη τιμή από τα υπόλοιπα πιο επώνυμα.

Χμ…

” Κάποτε υπήρχαν από τη μια τα προϊόντα και από την άλλη οι υπηρεσίες.”

Αυτός είναι ένας διαχωρισμός που ποτέ δε μου ήταν χρήσιμος. Για εμένα πάντα οι υπηρεσίες ήταν ένα ακόμα προϊόν. Άυλο μεν, αλλά προϊόν.

Και φτάνω στα συμπεράσματά σου:

“Άλλα χαρακτηριστικά αναφέρονταν στο site, άλλα ήταν στην πραγματικότητα.”

Αίτιο: Χαμηλοί μισθοί στο προσωπικό data entry. Μπακαλίστικο supervision του data entry.

“Οι πωλητές είχαν μαύρα μεσάνυχτα.”

Αίτιο: Χαμηλόμισθο ανεκπαίδευτο προσωπικό. Το να έχεις ενήμερο προσωπικό κοστίζει στον εργοδότη. Ίσως μάλλιστα να συμβαίνει και κάτι χειρότερο: Το κέρδος που έχει ο εργοδότης με την παρούσα κατάσταση του προσωπικού του να είναι μεγαλύτερο από το κέρδος που θα είχε έχοντας εκπαιδευμένο προσωπικό. Εάν δεν προβλέπει αύξηση των πωλήσεων για το παράθυρο χρόνου που τον ενδιαφέρει, γιατί να βελτιώσει το προσωπικό του; Άλλωστε και οι ίδιοι οι καταναλωτές δεν ενδιαφέρονται τελικά.

“Η πωλήτρια είχε περίεργη αίσθηση της έννοιας “εξυπηρέτηση του πελάτη”.”

Μου λείπει το context. Μπορεί να ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια humor. Μπορεί και όχι. Καταλαβαίνω φυσικά πως έχεις κάθε δίκιο να απαιτείς συγκεκριμένη συμπεριφορά από τον πωλητή.

“Η ταμίας έγραφε ανορθόγραφα.”

Για εμένα εδώ το πρόβλημα βρίσκεται στο σύστημα που χρησιμοποιεί η ταμίας, παρά στην ορθογραφία της. Μπορείς να έχεις το σύστημα έτοιμο (αλλά άδειο από data μια και θα το κάνουν -λέγε με “φτηνό data entry”) οι ταμίες ή να το αγοράσεις έτοιμο και να βρίσκει τα στοιχεία στο σύστημα σε ένα drop box (προφανώς ποιο ακριβό).