Νομίζω πως ο λόγος είναι απλός: Το να δείχνεις busy είναι ένα εύκολα μετρήσιμο μέγεθος. Αντίθετα το είσαι productive είναι κάτι που ενώ θα έπρεπε να είναι προφανές από μόνο του, πρέπει να το (ξανα) αποδεικνύει ο εργαζόμενος.

Στον δικό μου τομέα είναι side effect της “κατάρας του system administrator”. Ο καλός system administrator “κάθεται” (γιατί το σύστημα που έχει στήσει δουλεύει σωστά). Ο κακός είναι busy και όχι productive, αλλά για το upper management δουλεύει.

Η διαφορά των δύο εννοιών ενδέχεται να πάει βαθύτερα και να συνδέεται με τη διαφορά του είναι και του φαίνεσθαι των πραγμάτων. Συχνά ο απασχολημένος “φαίνεται” πιο παραγωγικός. Η διάκριση απαιτεί κάποια ικανότητα εμβάθυνσης!
Μπορεί να αδικήσω κάποιους εξαιρετικούς ανθρώπους, αλλά τολμώ να πω πως ο τομέας του management έχει μια τάση τελευταία να έλκει άτομα που δεν έχουν την εμβάθυνση ως το δυνατό τους σημείο. Και που συνήθως καταλήγουν στο “top” – όπως μερικοί το εννοούν.

Από τη μία συμφωνώ ότι η παραγωγικότητα πρέπει να λαμβάνεται υπ’όψιν. Πρέπει να ανταμείβεται και να μετριέται με αντικειμενικά κριτήρια.

Από την άλλη όμως αν κάποιος είναι όντως πιο παραγωγικός από τους υπόλοιπους και του μένει σημαντικός ελεύθερο χρόνος οφείλει να λάβει πρωτοβουλία να αναλάβει κάποια άλλη εργασία γιατί δεν πληρώνεται για να κάθεται.

“οφείλει να λάβει πρωτοβουλία να αναλάβει κάποια άλλη εργασία γιατί δεν πληρώνεται για να κάθετα.

Το να “κάθεται” δεν σημαίνει πως δεν δουλεύει. Σημαίνει πως δεν δείχνει απασχολημένος. Αυτό δεν σημαίνει πως έχει ελεύθερο χρόνο.

Αν υποθέσουμε πως έχει ελεύθερο χρόνο -και δεν φαίνεται πως έχει- αυτό δεν σημαίνει πως το να πάρει πρωτοβουλίες είναι και το καλύτερο πράγμα για αυτόν, ειδικά εάν οι πρωτοβουλίες του δεν είναι αποδεκτές από το υπόλοιπο εργασιακό περιβάλλον. Το οποίο στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να είναι απλά ένα “βαρύδι” για τις πρωτοβουλίες του, ενώ στη χειρότερη απλά θα τον σαμποτάρει:

Οι πρωτοβουλίες δημιουργούν έξτρα απασχόληση, λίγη από την οποία θα περάσει στους “απασχολημένους” (δεν είχαμε δουλειά να κάνουμε, μας φορτώνεις και με άλλη) κ.ο.κ.

Δεν είναι bottom up η ευθύνη.

adamo διευκρινίζω ότι οι “πρωτοβουλίες” είναι πάντα με την άδεια της διέυθυνση και μιλώ πάντα για καθήκοντα που μπορεί ο υπάλληλος να κάνει μόνος του.

Σαφώς το να φορτώνεις τους υπόλοιπους με έξτρα δουλειές είναι ένας σίγουρος τρόπος να γίνεις μισητός στους συνάδελφους σου!

Συμφωνώ εν μέρει με το ότι η ευθύνη είναι top-down, αλλά από την άλλη ζητώντας παραπάνω δουλείες από τον supervisor είναι ένας pro-active τρόπος να δείξει κάποιος την φιλοδοξία του;-)

Όλα αυτά πάντα στην σπάνια περίπτωση ότι κάποιος εργαζόμενος έχει όντως ελεύθερο χρόνο στην σημερινή εποχή της 50ωρης εβδομαδιαίας απασχόλησης!

So true….. Δυστυχώς είναι γεγονός — και δε φαινεται να αλλάζει σύντομα αυτή η παγιωμένη κατάσταση , ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου το presence-based compensation είναι το de facto

Από τους βασικούς κανόνες του management είναι το job description. Από τη στιγμή που καθοριστούν οι εργασίες και οι στόχοι, η επίτευξη αυτων ή όχι είναι το μετρήσιμο μέγεθος.

Αν δεν επιτυγχάνονται, ή για να επιτευχθούν ο υπάλληλος ξοδεύει πολύ χρόνο, το management, εξετάζει:
1. την ορθότητα των μεγεθών-στόχων
2. τη σωστή εκπαίδευση του προσωπικού
3. την επαγγελματική επάρκεια των υπαλλήλων
4. πιθανή παροχή κινήτρων

Αν επιτυγχάνονται τότε εξετάζει:
1. την ορθότητα των μεγεθών-στόχων
2. την ανταμοιβή του προσωπικού και αναβάθμιση των στόχων

Αν στα χέρια του υπαλλήλου αφήσουμε πρωτοβουλίες για αξιοποίηση του χρόνου, τότε ακολουθούμε το πρώτυπο του Έλληνα manager που περιμένει με προσευχές και ελπίδες να αναβαθμιστεί η ποιότητα και η ποσότητα της παραγόμενης εργασίας από παράγοντες που ελέγχονται από “ανώτερες δυνάμεις” (τύχη, διεθνείς καταστάσεις, διάθεση των εργαζομένων κλπ)

Να διευκρινήσω: συμφωνώ ότι το να κατακρίνει ο προϊστάμενος τον εργαζόμενο γιατί ολοκλ΄’ηρωσε τις εργασίες που του ανέθεσε είναι κατακριτέο.

Ούτε λέω ότι είναι ευθύνη (responsibility) του εργαζόμενου να ψάχνει πως να αναλάβει νέες αρμοδιότητες.

Απλώς λέω ότι ένας τρόπος για κάποιον να διακριθεί σαν εργαζόμενος και να δείξει φιλοδοξία είναι να παίρνει πρωτοβουλίες δείχνοντας ότι είναι πρόθυμος να πράξει το 110% που λένε και στις ΗΠΑ. Σαφώς όμως και δεν πρέπει να είναι κάτι τέτοιο αναγκαστικό (requirement).

Σαν να ακούω τον πατέρα μου

Δεν τον πληρώνω για να κάθετε

Όχι, όταν τρέχει πανικόβλητος γύρω γύρω από το γραφείο μην έχωντας σοβαρή ασχολεία είναι καλύτερα; Λάθος προσέγγιση. Η διοίκηση πρέπει να δώσει εργασία, πολύ συγκεκριμένη, στον υπάλληλο. Ίσως να ήταν (λίγο) διαφορετική η πολιτική εάν μιλάμε για στέλεχος της εταιρίας. Τότε όμως και οι αποδοχές είναι ανάλογες. Στην Ελλάδα θέλουμε να κάνουμε στέλεχος τον υπάλληλο των 650 ευρώ και έχουμε την απαίτηση να ενδιαφέρεται για την επιχείρηση, όσο κι εμείς. Μα δεν έχει ούτε τις απολαβές ούτε την ευθύνη, ενδιαφέρεται ακριβώς για αυτά για τα οποία πληρώνεται!

Τα παραπάνω γίνονται στις περισσότερες Μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Αλλά είναι πολλά αυτά που πρέπει να αλλάξουν, αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό…

Πολύ εύστοχο το σχόλιό σου, atma.