“Free: Why $0.00 Is the Future of Business” – Bestseller Business Book 2009 (Go Figure)
Το καινούργιο βιβλίο του Chris Anderson, αρχισυντάκτη του περιοδικού WIRED, θα κυκλοφορήσει το 2009 από τις εκδόσεις Hyperion. Θα τιτλοφορείται Free: Why $0.00 Is the Future of Business και είμαι σίγουρος ότι θα γίνει bestseller.
Ο Anderson έγινε γνωστός με το πρώτο του βιβλίο, το The Long Tail: Why the Future of Business Is Selling Less of More στο οποίο έχω αναφερθεί παλαιότερα (βλ. The Long Tail. Ένα υπερεκτιμημένο βιβλίο και The Long Tail. H (meta)κριτική).
Όπως και με το The Long Tail, έτσι και με το Free ο Anderson έχει ξεκινήσει την προώθηση του βιβλίου του με άρθρο του στο WIRED. To “long tail” έγινε τότε το νέο buzzword, όλοι μιλούσαν γι’ αυτό και το hype διαδόθηκε αστραπιαία.
Τα νέα buzzword, τα οποίο αναμφίβολα θα ακούμε όλο και περισσότερο από δω και πέρα, ακούνε στα ονόματα “software economics”, “freeconomics” (κατά το “freakonomics”, ένα εξαιρετικό, επί τη ευκαιρία, βιβλίο άσχετο με το θέμα που συζητάμε εδώ).
Διαβάζοντας το cover story του WIRED, η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ίδια -ή μάλλον χειρότερη- από αυτήν που είχα αποκομίσει διαβάζοντας το αντίστοιχο άρθρο για το The Long Tail πολλώ δε μάλλον το βιβλίο αυτό καθαυτό.
Το long tail ως concept ήταν κάτι χρήσιμο αλλά σίγουρα όχι η νέα, super-duper ιδέα που ήθελε ο Anderson να πιστέψουμε ότι είναι. Ως άρθρο σε περιοδικό ήταν ενδιαφέρον. Ως βιβλίο ήταν για το… long tail της βιβλιοθήκης μου.
To “Free”, κρίνοντας από το cover story τουλάχιστον, είναι ακόμη χειρότερο. Σίγουρα όμως θα είναι στα bestseller του 2009. Don’t believe the hype.
Image Credit: www.wired.com
Απόψεις γι’ αυτό το post σε άλλα blogs
LinkedIn
Twitter
Facebook
Πιστεύω στην πλατφόρμα του free something και βγάζω λεφτά από κάτι βασισμένο στο free something που έχω δώσει.. αν αυτό είναι το νόημα.
Αν αυτό ήταν το νόημα, θα συμφωνούσα μαζί σου. Ο Anderson όμως, παίρνει μια ιδέα -το “free”- και την “ξεχειλώνει” όσο δεν πάει άλλο ρίχνοντας από πάνω της και τόνους hype. Κάνει λόγο για “freeconomics” σε αντιπαραβολή με το “human economics” και λοιπά φαιδρά τα οποία θα χρειαζόντουσαν ολόκληρο post για να τα σχολιάσω.
Ας πάρουμε όμως το blog σου ως παράδειγμα. Εσύ δίνεις κάτι free (αν κι όχι απολύτως free -όπως το εννοεί στο άρθρο του ο Anderson- καθώς σε τελική ανάλυση ο επισκέπτης στο blog σου πληρώνει κάποιον ISP για να έχει σύνδεση στο ίντερνετ) και βγάζεις λεφτά από τις διαφημίσεις.
Το να διατηρείς όμως το blog σου απαιτεί bandwidth, disk space, άλλο υλικοτεχνικό εξοπλισμό και φυσικά την προσωπική σου εργασία. Και, στο κάτω-κάτω της γραφής όλα αυτά χρειάζονται κάτι ακόμη πιο βασικό για να λειτουργήσουν: ηλεκτρικό ρεύμα. Πού είναι λοιπόν το εντελώς free όπως το εννοεί ο Anderson;
Στο άρθρο του Anderson έγιναν αρκετά κριτικά σχόλια. Ένα ενδεικτικό:
ΥΓ. Με έχει μπερδέψει ο Anderson ένα πράμα: με το προηγούμενο βιβλίο του μας έλεγε , με το επερχόμενο μας λέει .
Συμπληρώνοντας ήθελα να προσθέσω ότι π.χ. ένα blog που έχει διαφημίσεις δεν είναι free καθώς ο αναγνώστης «υποχρεούται να διαβάσει – δει και τις διαφημιστικές καταχωρίσεις» όποτε υποκύπτει σε ένα είδος συναλλαγής με τους «πελάτες». Ίσως μια λέξη που θα ταίριαζε περισσότερο είναι το τσάμπα που αναφέρεται περισσότερο στην οικονομική συναλλαγή.
Επίσης, πέρα από το μοντέλο «βγάζω λεφτά από κάτι βασισμένο στο free something που έχω δώσει» υπάρχει και το μοντέλο «βγάζω λεφτά εξαιτίας του free something που έχω δώσει» π.χ. είμαι μουσικός δίνω την μουσική μου τσάμπα στο net, γίνομαι εξαιτίας του γνωστός με αποτέλεσμα στην συναυλίες μου να έχω περισσότερο κόσμο.
ναι δεν ειμαι σιγουρος και γω που το παει ο Ανντερσον. Οτι ολα θα γινουν δωρεαν? Το βιβλιο του ας πουμε δεν θα κοστιζει τιποτα?
αν εννοει απλα οτι πολλες υπηρεσιες στο διαδικτυο βρισκουν τροπους να προσφερονται χωρις πληρωμη και να στηριζονται απο την διαφημιση, χαιρω πολυ, αυτη η διαδικασια ξεκινησε κατα το 1900 με την πρωτη σαπουνοπερα (δηλαδη εκπομπη που στηριζοταν με διαφημισεις σαπουνιων)!