Γιατί δεν Έβγαλε η Sony το iPod;
Και content provider και consumer electronics εταιρεία. Σωστή στρατηγική που δεν υλοποιείται σωστά ή λάθος στρατηγική που υλοποιείται σωστά;
Τη δεκαετία του ’70 η Sony, με το Betamax, έχασε το standards war σχετικά με τα VCR format και επικράτησε το VHS. Ο σημαντικότερος λόγος που κυριάρχησε τότε το VHS ήταν η υποστήριξή του από τα στούντιο του Hollywood.
Έκτοτε η Sony αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος για να προωθεί τις τεχνολογίες της ήταν να εισέλθει στο content business (κινηματογραφικά στούντιο, δισκογραφικές εταιρείες), δεδομένου ότι οι content owners παίζουν σημαντικότατο ρόλο σε ένα standards war. Αυτή η στρατηγική επιλογή της τη βοήθησε τα μέγιστα στο πρόσφατο standards war μεταξύ του Blu-ray και του HD-DVD [ Η Ιστορία Επαναλαμβάνεται: Blu-ray vs HD-DVD & Blu-ray vs HD-DVD: The War is Over ].
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή της Sony αποδείχθηκε ατελέσφορη στην περίπτωση των DVD αλλά και στην περίπτωση του MiniDisc. Ειδικότερα, στο music business, η στρατηγική της Sony να είναι παράλληλα δισκογραφική εταιρεία και consumer electronics εταιρεία όχι μόνο δεν τη βοήθησε, αλλά αντιθέτως την έβλαψε.
Θα περιμέναμε όλοι από την εταιρεία που δημιούργησε το Walkman να είναι κι η πρώτη που θα έβγαζε στην αγορά MP3 players, πράγμα όμως που δεν συνέβη προφανώς διότι φοβόταν ότι έτσι θα “υποστήριζε” την πειρατεία (κι άρα θα έβλαπτε και τα δικά της συμφέροντα ως δισκογραφική εταιρεία) μια που τα αρχεία MP3 διακινούνται ευρέως στο ιντερνέτ. Πρόσφατα, η Sony μπήκε στο portable-music market αλλά ήταν αργά αφού η Apple με το iPod έχει κυριαρχήσει στην αγορά.
Επιπλέον, τα δύο πιο επιτυχημένα προϊόντα της Sony, το Walkman και το PlayStation, πέτυχαν χωρίς η Sony να είναι βασικός content provider. Η Sony θέλησε να επαναλάβει την επιτυχία του PlayStation “μεταφέροντας” αυτό το business strategy στη μουσική και στις ταινίες.
Ωστόσο, στο gaming industry, που μάλιστα είναι σχετικά καινούργιο δεν υπάρχουν common standards, αλλά proprietary formats. Οι gamers θεωρούν φυσιολογικό το ότι για να παίξουν ένα συγκεκριμένο παιχνίδι πρέπει να αγοράσουν μια συγκεκριμένη κονσόλα.
Κανείς όμως δεν θεωρεί φυσιολογικό να αγοράσει ένα συγκεκριμένο music player για να ακούσει έναν συγκεκριμένο τραγουδιστή ή ένα συγκεκριμένο video player για να δει μια συγκεκριμένη ταινία.
Απόψεις γι’ αυτό το post σε άλλα blogs
LinkedIn
Twitter
Facebook
Αυτή η στρατηγική επιλογή της τη βοήθησε τα μέγιστα στο πρόσφατο standards war μεταξύ του Blu-ray και του HD-DVD
Θυμάμαι το παιχνίδι Blue Ray vs HD DVD ήταν 50-50. 2 υπήρξαν τα κρίσιμα στοιχεία που οδήγησαν στην επιτυχία της σονυ
1) Η Blockbuster αποφάσισε να νοικιάζει blueray
2) Το τελειωτικό χτύπημα δώθηκε από την warner bros
Άρα είχε ή όχι στούνιο η σονυ δεν έπαιξε τον κρίσιμο ρόλο για την επικράτηση του φορματ.
Ναι, αλλά πόσο επηρέασε η στάση της Sony (άμεσα ή έμμεσα) στο να πάρουν αυτές τις αποφάσεις τα Blockbuster και η Warner Bros;
Για την Apple το iPod ήταν μια πλατφόρμα και μέρος μιας στρατηγικής της οποίας η αιχμή του δόρατος είναι το iTunes. Η Sony δεν θα μπορούσε ποτέ να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο καθώς το μοντέλο της online πώλησης τραγουδιών και κατά προέκταση η διαφαινόμενη μετεξέλιξη της μουσικής βιομηχανίας δεν τη συμφέρει. Επίσης η Sony θα έπρεπε να λύσει το γρίφο του DRM κάτι που από ότι φαίνεται δεν απασχόλησε ιδιαίτερα την Apple.
Το minidisc απέτυχε όταν η Sony δεν είδε τη δυνατότητα PC connectivity πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν ένα CDROM writer είχε κάπου ένα εκατομμύριο (και βάλε…) δραχμές.
Ξανααπέτυχε όταν δεν άνοιξε το ATRAC (που ήταν καλύτερο από το ΜΡ3) στο ευρύ κοινό με κωδικοποιητές. Αυτό, ναι, είχε να κάνει και με content control.
Όχι ότι διαφωνώ με το άρθρο, απλά παραθέτω δύο επιπλέον στοιχεία.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει απάντηση. Κάθετη ολοκλήρωση ή εξειδίκευση; Αν πετύχει το ένα, είναι αυτό σωστό. Αν το άλλο, τότε εκείνο!
@Gryzor
Πολύ σωστή παρατήρηση. Κατόπιν του γεγονότος όλα “εξηγούνται”.