Ο Μύθος του Multitasking

There is time enough for everything in the course of the day, if you do but one thing at once, but there is not time enough in the year, if you will do two things at a time.

Ο Peter F. Drucker, ο “πατέρας του σύγχρονου μάνατζμεντ”, ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές του μάνατζμεντ κι όχι μόνο, το είχε γράψει ήδη από τη δεκαετία του 1960:

If there is one “secret” of effectiveness, it is concentration. Effective executives do first things first and they do one thing at a time.

Μολονότι τα παραπάνω λόγια του Drucker ηχούν, πιστεύω, ως απολύτως λογικά στην πλειονότητα των στελεχών, θεωρώ ότι πολλά στελέχη δεν τα εφαρμόζουν για διάφορους λόγους. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους, ωθούν ακούσια ή εκούσια τα στελέχη τους να μην εφαρμόζουν τα παραπάνω. Όπως έγραφα σε παλαιότερο post:

Για κάποιον (βλακώδη) λόγο το top management σε κάθε -άντε στην πλειονότητα λέω εγώ- των εταιρειών δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ του να είσαι απασχολημένος (busy) και του να είσαι παραγωγικός (productive). Το χειρότερο, μάλιστα, είναι πως ανταμείβει (και δεν αναφέρομαι μόνο στις χρηματικές απολαβές) τους απασχολημένους καλύτερα από ό,τι τους παραγωγικούς… Κρίμα (για την ίδια την εταιρεία κυρίως)…

Μία πτυχή του φαινομένου είναι το multitasking το οποίο είναι πολύ της μόδας ως όρος. Το multitasking σημαίνει να κάνεις πολλά πράγματα παράλληλα. Στις συνομιλίες των στελεχών ένα κύριο θέμα συζήτησης είναι το πόσο πολλά πράγματα και μάλιστα συγχρόνως έκανε ο καθένας τη δεδομένη μέρα.

Οι multitaskers αποπνέουν έναν αέρα αποτελεσματικότητας, μια τεράστια παραγωγικότητα αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς busy. To multitasking είναι μύθος.

Εκτυπώστε αυτό το κείμενοΕκτυπώστε αυτό το άρθρο

19/08/2008

4 σχόλια

Κατηγορία: General Management

Tags: , ,

  1. Πολύ αφορισμός μου φαίνεται. Έχω βρεθεί σε καταστάσεις όπου όλα είναι ‘φλαγκαρισμένα’ ώς επείγοντα και δεν γίνεται να γίνει πρώτα το ένα, μετά το άλλο. Έχω πολυδιεργαστεί (sic) επιτυχώς αρκετές φορές – το επιτυχώς πάει στο αποτέλεσμα.

    Όταν υπάρχουν διαδικασίες στις οποίες εμπλέκονται κι άλλοι και το να βάλεις τα πράγματα σε ιεράρχηση σημαίνει ότι εσύ είσαι ένας show-stopper για τους άλλους, τότε αναγκάζεσαι να πολυδιεαργαστείς, με πολλαπλά email ανοιχτά και project να τρέχουνε παράλληλα, και πριν καταλάβω τί σημαίνει πολυδιεργαστικότητα στην εργασία.

    Όχι ότι αυτό είναι ευκταίο, ούτε ότι είναι το καλύτερο για την εταιρία. Αλλά γίνεται. Το θέμα είναι να μην το κάνεις μόνιμη κατάσταση ή αρχή σου.

    Το περί παραγωγικότητας/busy-looking είναι, βεβαίως, άλλο θέμα και συμφωνώ απολύτως.

  2. Στην πραγματικότητα αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να κάνει preemptive multitasking. Για τον περισσότερο κόσμο αυτό είναι περισσότερο εξαντλητικό και από τα ίδια τα tasks που έχει να κάνει.

  3. Ενδιαφέρον το ότι χρησιμοποίησες τον όρο preemptive. Και, σύμπτωση, το σκεφτόμουνα χθες το βράδυ ενώ διάβαζα το Brain Rules, όπου ο συγγραφέας ανέλυε το πώς ο εγκέφαλος (=cpu), συνειδητά ή ασυνείδητα κόβει ερεθίσματα ή τα περνάει για ανάλυση και αντίληψη. Παράδειγμα (από το βιβλίο): ενώ διαβάζετε αυτή την παράγραφο, μπορείτε να αισθανθείτε πού είναι οι αγκώνες σας;

    Εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος αποφασίζει να δώσει μεγαλύτερη προτεραιότητα στην 6η αίσθηση (που μας λέει πού είναι το κάθε τί του σώματός μας, όχι το να βλέπουμε φαντάσματα) και, σχετικά ανώδυνα και στιγμιαία μπορούμε και να διαβάζουμε και να αισθανθούμε τους αγκώνες μας.

    Cooperative multitasking δεν νομίζω να γίνεται έτσι κι αλλιώς. Αλλά και στις υψηλές διανοητικές διεργασίες δεν νομίζω ότι γίνεται πραγματικό multitasking αλλά αλλεπάλληλο task switching. Το οποίο προφανώς έχει ένα overhead (το κανονιστικό πλαίσιο παρακολούθησης και ελέγχου των διεργασιών που κάνει ο εγκέφαλος) και, έτσι, προφανώς δεν χρησιμοποιούμε πλήρως τις ικανότητές μας όταν κάνουμά πάνω από μία ενέργεια ταυτόχρονα.

    Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, για πρακτικούς σκοπούς, το multitasking είναι αδύνατο – απλά ότι ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ η παραγωγικότητα δεν φτάνει στο 100% που θα έφτανε αν αντιμετωπίζαμε τις εργασίες σειριακώς. Πλην όμως, δεν γίνεται να τις κάνουμε πάντα σειριακώς – αν το προσπαθήσουμε το penalty θα είναι πολύ μεγαλύτερο από την απώλεια επεξεργαστικής ισχύως λόγω multitasking. Άρα….?

  4. Μου αρέσει ο όρος preemptive. Έρχεται από τα λειτουργικά συστήματα και περιγράφει κάτι ανάλογο. Δεν έχει σημασία εάν δεν είμαστε το 100% της παραγωγικότητας. Σημασία έχει περισσότερο (IMHO) ένας σταθερός ρυθμός παραγωγής έργου.

    Να προσθέσω το ακόλουθο link:
    http://einfall.wordpress.com/2008/08/24/enhancing-multitasking-to-enhance-our-minds/